Sufit Salonu Okrągłęgo z malowidłami Smuglewiczów
Pokój Paryski
Szafka z osobistymi pamiątkami A. Mickiewicza
Sala Malarstwa Romantycznego
Autor nieznany, Widok pałacu w Śmiełowie, gwasz, ok 1840
Pokój Sienkiewicza

Ekspozycję starano się zaaranżować tak, aby dać poczucie autentyczności miejsca, w którym realnie przebywał Mickiewicz. Ma także ukazywać charakter wyposażenia domu ziemiańskiego, który istniał w Śmiełowie do 1939 roku.

Całość, obejmująca aktualnie 22 pomieszczenia, jest podzielona zgodnie z kondygnacjami: na parterze dominuje problematyka mickiewiczowska, na piętrze prezentowane są wnętrza XIX-wiecznej siedziby ziemiańskiej.

W trakcie swego istnienia, Muzeum poważnie wzbogaciło ekspozycję poświęconą poecie. W odpowiednich salach zgromadzonych jest wiele pamiątek prezentujących m.in.: biografię wieszcza z zaakcentowaniem jego pobytu w Wielkopolsce, arcydzieła: Pan Tadeusz i Dziady, ilustracje do jego utworów, historię pomników oraz kult poety.

W zbiorach Muzeum znajduje się wiele cennych obiektów, m.in.: list Mickiewicza do Stefana Garczyńskiego pisany w Łukowie w 1831 roku, wpis do pamiętnika Eugenii Morawskiej z Luboni z 1831 roku, przybornik do pisania, który używał w 1855 roku oraz zestaw rękopisów innych osób, ważnych w życiu poety. Bezpośrednio z Mickiewiczem związane są także liczne pamiątki osobiste umieszczone w oszklonej szafce, która według tradycji była elementem wyposażenia jednego z jego paryskich mieszkań (depozyt Muzeum Literatury w Warszawie).

Znaczącą kolekcję muzealną stanowią pierwodruki mickiewiczowskie. Są tu m.in. rzadkie wydania Poezyj, Pana Tadeusza, Kursów o literaturze słowiańskiej oraz Grażyny i Konrada Wallenroda. Eksponowany jest też duży zestaw obcojęzycznych edycji Pana Tadeusza, w tym tłumaczenia na języki słowiańskie, język chiński, hebrajski, koreański, holenderski, niemiecki, szwedzki, węgierski, francuski, angielski i duński.

Wśród materiałów ikonograficznych wiele odnosi się do postaci poety, kręgu jego rodziny oraz przyjaciół. Obrazy uzupełnia duży zestaw grafik i starych druków, liczne medaliony, kilka rzeźb, w tym znane popiersia poety: Davida d’Angers z 1834 oraz Henryka Stattlera z 1856 roku. Wśród eksponatów nawiązujących do kręgu rodziny Mickiewicza zwraca uwagę duża kompozycja malarska Tadeusza Goreckiego – zięcia poety: Matka przy łożu umierającej córki, obrazy jego szwagierki Zofii Szymanowskiej-Lenartowicz: Autoportret i Portret Teofila Lenartowicza, popiersie syna poety Władysława W. Rubkiewiczówny oraz portret córki namalowany przez Dorę Mikułowską: Maria Gorecka w Śmiełowie.

Muzeum pokazuje również duży zestaw malarskich, graficznych i rysunkowych interpretacji scen z utworów wieszcza: od znanego zestawu drzeworytów Elwiro Andriolliego po gwasze Józefa Wilkonia i Jana Młodożeńca.

Specjalną grupą eksponatów są liczne pamiątki dotyczące kultu wieszcza. Muzeum dysponuje obszernym materiałem dokumentującym wielką popularność Mickiewicza, głównie w okresie zaborów. Poeta ukazuje się tu poprzez rozliczne warianty przetworzeń portretów, maskę pośmiertną, projekty pomników, pamiątkowe księgi i wierszowane dedykacje.

Przechodząc na piętro pałacu i mijając w klatce schodowej „ołtarz masoński” wkraczamy w klimat pomieszczeń mieszkalnych, w których eksponowane są przede wszystkim meble, obrazy, rzeźby i porcelana. Wśród bardziej interesujących dzieł są obrazy Pietera van Bloemena, Jacoba van Ruysdaela, Johanna Ch. Branda, Gottlieba Schiffnera, Jana Kobella, Ferdinanda Bola, Gregorio Fidanzy, Philipsa Wouwermanna, Pietera Snyersa.

Różne obiekty rzemiosła artystycznego (szczególnie meble) prezentują przede wszystkim biedermeier popularny w pierwszej połowie XIX wieku, a także przykłady stylów historycznych.

Na piętrze znajdują się także: Gabinet Chełkowskich oraz pokoje Mickiewicza i Sienkiewicza, w których pisarze mieszkali, gdy gościli w Śmiełowie.